فلسفه طراحی مسکن و ساختمان های پیش ساخته استانداردسازی و مدولار بودن را در اولویت قرار می دهد. بر خلاف ساخت و ساز سنتی، که به شدت به کار در محل-تکیه دارد، ساخت و ساز پیش ساخته مستلزم آن است که تولید، حمل و نقل و نصب اجزا در مرحله طراحی به طور کامل در نظر گرفته شود. در نتیجه ابعاد کف، مشخصات اجزا و روش های اتصال باید به صورت یکپارچه برنامه ریزی شود. استفاده از مؤلفه‌ها و ماژول‌های استاندارد شده نیاز به تنظیمات در سایت را به حداقل می‌رساند، سازگاری مؤلفه را بهبود می‌بخشد و تولید انبوه{4}}بر اساس کارخانه را تسهیل می‌کند. هنگام نهایی کردن نقشه‌های معماری، طراحان باید محدودیت‌های حمل و نقل و برداشتن را نیز در نظر بگیرند تا از مسائلی مانند قطعات بزرگ یا مشکلات نصب در سایت جلوگیری کنند.
طراحی ساختمان پیش ساخته همچنین بر هماهنگی بین عملکرد معماری و یکپارچگی سازه تأکید دارد. اجزایی مانند پانل‌های دیوار، تیرها، ستون‌ها و دال‌های کف نه تنها باید الزامات تحمل بار ساختاری را برآورده کنند، بلکه باید با چیدمان‌های فضایی، قرارگیری درها و پنجره‌ها، و سیستم‌های تاسیساتی (لوله‌کشی، برق و غیره) همراستا باشند. بنابراین، فرآیند طراحی مستلزم در نظر گرفتن اولیه هماهنگی بین رشته‌ای، ادغام تاسیسات، تجهیزات و تکمیل داخلی با ساختار اولیه در صورت امکان است. این رویکرد نیاز به کارهای بعدی در سایت مانند تعقیب (بریدن شیارها) یا تغییرات ساختاری را کاهش می‌دهد و در نتیجه فرآیند ساخت و ساز را ساده می‌کند و در عین حال کارایی فضایی و راحتی ساکنین را افزایش می‌دهد.
پایداری و چشم انداز چرخه عمر کامل{0}} نیز عناصر کلیدی طراحی ساختمان های پیش ساخته هستند. تولید متمرکز کارخانه اجازه می دهد تا کنترل دقیقی بر استفاده از مواد و فرآیندهای تولید داشته باشد و به طور قابل توجهی ضایعات ساختمانی و تلفات مواد را کاهش دهد. در طول طراحی، می‌توان مواد عایق{3}}کارآمد را بر اساس نیازهای عملیاتی انتخاب کرد و جزئیات ساختاری هوشمند می‌تواند عملکرد عایق حرارتی و ضدآب را افزایش دهد. علاوه بر این، طرح‌ها باید تعمیر و نگهداری، بازسازی و تعویض اجزاء را در آینده تسهیل کنند و اطمینان حاصل کنند که ساختمان نه تنها الزامات ساخت و ساز اولیه را برآورده می‌کند، بلکه با استفاده طولانی‌مدت و تغییر نیازهای عملکردی سازگار می‌شود و در نهایت دوام اقتصادی و ارزش کاربری را به حداکثر می‌رساند.